Dzisiaj jest: 22 Kwiecień 2024        Imieniny: Kaja, Leon, Łukasz

Deprecated: Required parameter $module follows optional parameter $dimensions in /home/bartexpo/public_html/ksiBTX/libraries/xef/utility.php on line 223
Moje Kresy – Rozalia   Machowska cz.1

Moje Kresy – Rozalia Machowska cz.1

/ foto: Rozalia Machowska Swojego męża Emila poznałam już tutaj w Gierszowicach, powiat Brzeg. Przyjechał jak wielu mieszkańców naszej wsi z Budek Nieznanowskich na Kresach. W maju 1945 roku transportem…

Readmore..

III Ogólnopolski Festiwal Piosenki Lwowskiej I „Bałaku Lwowskiego” ze szmoncesem w tle

III Ogólnopolski Festiwal Piosenki Lwowskiej I „Bałaku Lwowskiego” ze szmoncesem w tle

/ Zespół „Chawira” Z archiwum: W dniu 1 marca 2009 roku miałem zaszczyt po raz następny, ale pierwszy w tym roku, potwierdzić, iż Leopolis semper fidelis, a że we Lwowie…

Readmore..

ZMARTWYCHWSTANIE  JEZUSA CHRYSTUSA  WEDŁUG OBJAWIEŃ  BŁOGOSŁAWIONEJ  KATARZYNY EMMERICH.

ZMARTWYCHWSTANIE JEZUSA CHRYSTUSA WEDŁUG OBJAWIEŃ BŁOGOSŁAWIONEJ KATARZYNY EMMERICH.

Anna Katarzyna urodziła się 8 września 1774 r. w ubogiej rodzinie w wiosce Flamske, w diecezji Münster w Westfalii, w północno- wschodnich Niemczech. W wieku dwunastu lat zaczęła pracować jako…

Readmore..

Komunikat z Walnego Zebrania Członków Społecznego  Komitetu Budowy Pomnika „Rzeź Wołyńska”  w Domostawie  w dniu 12 marca 2024 r.

Komunikat z Walnego Zebrania Członków Społecznego Komitetu Budowy Pomnika „Rzeź Wołyńska” w Domostawie w dniu 12 marca 2024 r.

Komunikat z Walnego Zebrania Członków Społecznego Komitetu Budowy Pomnika „Rzeź Wołyńska” w Domostawie w dniu 12 marca 2024 r. W Walnym Zebraniu Członków wzięło udział 14 z 18 członków. Podczas…

Readmore..

Sytuacja Polaków na Litwie tematem  Parlamentarnego Zespołu ds Kresów RP

Sytuacja Polaków na Litwie tematem Parlamentarnego Zespołu ds Kresów RP

20 marca odbyło się kolejne posiedzenie Parlamentarnego Zespołu ds. Kresów.Jako pierwszy „głos z Litwy” zabrał Waldemar Tomaszewski (foto: pierwszy z lewej) przewodniczący Akcji Wyborczej Polaków na Litwie – Związku Chrześcijańskich…

Readmore..

Mówimy o nich wyklęci chociaż nigdy nie   wyklął ich naród.

Mówimy o nich wyklęci chociaż nigdy nie wyklął ich naród.

/ Żołnierze niepodległościowej partyzantki antykomunistycznej. Od lewej: Henryk Wybranowski „Tarzan”, Edward Taraszkiewicz „Żelazny”, Mieczysław Małecki „Sokół” i Stanisław Pakuła „Krzewina” (czerwiec 1947) Autorstwa Unknown. Photograph from the archives of Solidarność…

Readmore..

Niemiecki wyciek wojskowy ujawnia, że ​​brytyjscy żołnierze są na Ukrainie pomagając  rakietom Fire Storm Shadow

Niemiecki wyciek wojskowy ujawnia, że ​​brytyjscy żołnierze są na Ukrainie pomagając rakietom Fire Storm Shadow

Jak wynika z nagrania rozmowy pomiędzy niemieckimi oficerami, które wyciekło, opublikowanego przez rosyjskie media, brytyjscy żołnierze „na miejscu” znajdują się na Ukrainie , pomagając siłom ukraińskim wystrzelić rakiety Storm Shadow.…

Readmore..

Mienie zabużańskie.  Prawne podstawy realizacji roszczeń

Mienie zabużańskie. Prawne podstawy realizacji roszczeń

Niniejsza książka powstała w oparciu o rozprawę doktorską Krystyny Michniewicz-Wanik. Praca ta, to rezultat wieloletnich badań nad zagadnieniem rekompensat dla Zabużan, którzy utracili mienie nieruchome za obecną wschodnią granicą Polski,…

Readmore..

STANISŁAW OSTROWSKI OSTATNI PREZYDENT POLSKIEGO LWOWA DNIE POHAŃBIENIA - WSPOMNIENIA Z LAT 1939-1941

STANISŁAW OSTROWSKI OSTATNI PREZYDENT POLSKIEGO LWOWA DNIE POHAŃBIENIA - WSPOMNIENIA Z LAT 1939-1941

BITWA O LWÓW Dla zrozumienia stosunków panujących w mieście liczącym przed II Wojną Światową 400 tys. mieszkańców, należałoby naświetlić sytuację polityczną i gospodarczą miasta, które było poniekąd stolicą dużej połaci…

Readmore..

Gmina Białokrynica  -Wiadomości Turystyczne Nr. 1.

Gmina Białokrynica -Wiadomości Turystyczne Nr. 1.

Opracował Andrzej Łukawski. Pisownia oryginalna Przyjeżdżamy do Białokrynicy, jednej z nąjlepiej zagospodarowanych gmin, o późnej godzinie, w urzędzie jednak wre robota, jak w zwykłych godzinach urzędowych. Natrafiliśmy na gorący moment…

Readmore..

Tradycje i zwyczaje wielkanocne na Kresach

Tradycje i zwyczaje wielkanocne na Kresach

Wielkanoc to najważniejsze i jedno z najbardziej rodzinnych świąt w polskiej kulturze. Jakie tradycje wielkanocne zachowały się na Kresach?Na Kresach na tydzień przed Palmową Niedzielą gospodynie nie piekły chleba, dopiero…

Readmore..

Rosyjskie żądania względem Kanady. „Pierwszy krok”

Rosyjskie żądania względem Kanady. „Pierwszy krok”

/ Były żołnierz dywizji SS-Galizien Jarosław Hunka oklaskiwany w parlamencie Kanady podczas wizyty Wołodymyra Zełenskiego. Foto: YouTube / Global News Ciekawe wiadomości nadeszły z Kanady 9 marca 2024. W serwisie…

Readmore..

Zabraknie nam człowieka, który był znakiem rozpoznawczym Ormian w Polsce

Ksiądz Tadeusz nauczył nas w każdej sytuacji szukać rozwiązania, iść dalej. W obliczu ciemności, wichrów, niepewności był tym, który podtrzymywał, dodawał ducha – mówił ks. prof. Józef Naumowicz odprawiając Mszę św. w obrządku ormiańskim, by dziękować Bogu za owocną i długą posługę  śp. ks. wardapeta Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego wśród Ormian i dla Ormian w Polsce (ponad 20 lat).

Jest w tradycji ormiańskiej takie powiedzenie, że jeżeli ktoś ma 10% krwi ormiańskiej to jest Ormianinem. Ksiądz Tadeusz miał dużo więcej, choć powoli odkrywał swoją ormiańską tożsamość. Kiedy starał się o wyjazd na studia ormiańskie do Rzymu, czterokrotnie odmawiano mu paszportu. Nie wyjechał. Ale napisał w Polsce pracę o lwowskim arcybiskupie Izaaku Mikołaju Isakowiczu  zw. „Złotoustym”, którego brat był pradziadkiem księdza Tadeusza. Przy okazji napisał i wydał Słownik  kapłanów ormiańskich w Polsce. I wtedy zmienił nazwisko dodając pierwszą część- Isakowicz. Szczególnie związał się z Ormianami w 1992 roku, kiedy zmarł pasterz Ormian w Polsce, ksiądz Filipiak.

Ormianie przyszli do niego by zaopiekował się nimi. Nie znał języka, nie znał liturgii, nie było gdzie nauczyć się w Polsce. Powoli, najpierw w języku polskim, a potem w2001 roku,  gdy uroczyście obchodzono 1700 lat istnienia pierwszego chrześcijańskiego państwa Armenii pojechał i do Armenii i do Rzymu. Zdobył podstawy języka ormiańskiego, liturgii ormiańskiej -zaczął odprawiać w Krakowie, w Gliwicach. Jak pisał, jego parafia rozciąga się od Zielonej Góry do Przemyśla. I tak jak dla Fundacji tak i dla Ormian pracował jako wolontariusz, bez pomocy z zewnątrz.  I czynił to z miłości. Był liderem Ormian, miłośnikiem i propagatorem ich kultury, dziedzictwa i historii.

Na pytanie co zrobiłby, gdyby miał przed sobą 24 godziny życia, odpowiedział (ks. prof. Józef Naumowicz cytował fragment ksiązki księdza Tadeusza) : Nie powiedziałbym o tym najbliższym by ich nie smucić. Poszedłbym na ostatni spacer i podziwiał malownicze, zalesione  krakowskie wzgórza. Kocham miejsca, w których od 20 lat żyję, pracuję i wypoczywam. Napisałem w testamencie, żeby mnie tu pochowano. Później przeczytałem go ponownie, pisałem go już dawno (pisał to w 2006 roku). Co roku 6 stycznia czytam testament na nowo i coś dopisuję. Potem odprawiłbym Mszę św. by móc przejść szczęśliwie z jednej strony na drugą, wcześniej prosiłby księdza, żeby mnie wyspowiadał. Mam świadomość swoich ułomności, prosiłbym Boga o zmiłowanie. A na koniec poszedłbym posprzątać swoje biurko. Chciałbym, żeby ktoś, kto przyjdzie po mnie przejąć całe to dzieło, nie musiał zaczynać od sprzątania- zakończył kazanie ks. prof. Józef Naumowicz. Po Mszy św. obecni wysłuchali wspomnień związanych z pracą i obecnością śp. ks. Tadeusza w środowisku ormiańskim.

Wspominał ks. Petros Yesayan, proboszcz parafii ormiańsko-katolickiej w Moskwie:

Miałem szczęście i zaszczyt na początku Jego działalności wśród Ormian być obok niego  i pomagać mu. Pamiętam Go jako człowieka - wojownika Bożego. Nie bał się niczego, szedł do przodu, trwał i był na posterunku - choćby nocą przy chaczkarze,  postawionym z jego inicjatywy przy kościele św. Mikołaja w Krakowie w 2004 roku-by go nie zdewastowali. Walczył o to, by w napisie wyrytym na ormiańskim krzyżu kamiennym poświęconym ofiarom było słowo „ludobójstwo”.

Pomagał wszystkim a sam żył bardzo, bardzo biednie. Na zadbanie o siebie nie miał ani czasu ani pieniędzy, cały czas był dla innych.

Pozostanie w pamięci jako człowiek niezwykły, gorliwy, światły, uśmiechnięty, o wielkiej, otwartej duszy. Człowiek z wielkiej litery. Szczycę się że mogłem być u jego boku. To był człowiek niezwykłej fascynacji. Fascynował go Bóg ale w prawdzie i człowieku, który go potrzebował. I to byli podopieczni, dzieci - 1000 osób podopiecznych miał w całej Polsce- dla których żył , którym pomagał, dla których pracował. Całe jego  życie było dla nich. Fascynacja człowiekiem słabym, grzesznym, w którym zawsze potrafił zobaczyć dobro i je wydobyć. Szukał Ormian na bazarach , starał się ułatwić ich pobyt w Polsce , szukał dla nich szkół w Polsce, chrzcił dzieci na prawo i lewo. Zafascynowany Kościołem choć widział w nim słabości i grzechy. To nie była  tania fascynacja. On widział i cierpiał. On był Człowiekiem fascynacji i misji. (ks. Petros Yesayan)

Nie był wojownikiem, był wojowniczy. Kierował nim imperatyw wydobycia prawdy. Nie dało się tego zdobyć bez walki. Czuł się najlepiej kiedy był w Fundacji, między swoimi i nie musiał walczyć. Prawdziwy świat jest u mnie w Fundacji – mówił zmęczony po powrocie do Radwanowic- taki, w którym chcę być. Bo moi podopieczni, kiedy się cieszą ze mnie widzą to się przytulą do mnie, pocałują.. ale gdy im się coś nie spodoba to mogą mnie nawet popchnąć czy uderzyć. A ten świat z którego przychodzę taki nie jest. (wspominał przedstawiciel Fundacji) .

Był liderem Polaków spragnionych prawdy i sprawiedliwości. Jednemu z nich, Stanisławowi Pruszyńskiemu zadedykował artykuł pt. Skarby i Skarbnicy Kościoła:

Artykuł swój dedykuję śp. Stanisławowi Pruszyńskiemu, z którym współpracowałem przez wiele lat, a który łączył w swoim życiu ideały s. Elżbiety Czackiej i Brata Alberta. Był sierotą. Matka zmarła przy jego urodzeniu, a ojciec zagłodzony został w syberyjskim łagrze. Sam był inwalidą przypadkowo postrzelony przez żołnierza radzieckiego. Wygnany z rodzinnego Wołynia, dzielił z milionami swych rodaków tułaczy los, osiadając w końcu w Krakowie. Nosił w sobie silną potrzebę pomagania innym.

Być może wpłynęło na to jego sieroce dzieciństwo, a być może bolesne doświadczenia z czasów wojny. Nie mając własnych dzieci wraz z żoną wychował dwie sieroty, które uważał za swoje córki. Gdy one usamodzielniły się, zakładając własne rodziny, zaopiekował się trójką innych. Tym razem były to upośledzone umysłowo trzy młode osoby, żyjące w zakładzie zamkniętym. Był dla nich ukochanym „wujkiem”, a zarazem jedyną bliską im osobą, która ich odwiedzała i z którą mogły życzliwie porozmawiać. Zaangażował się również w organizację obozów wakacyjnych dla dzieci niepełnosprawnych. Zbierał kartki żywnościowe, załatwiał węgiel, przewoził podopiecznych swoim samochodem, a gdy zaszła potrzeba, bez słowa zakasywał rękawy i szorował podłogi lub zmieniał pościel.

Wraz z przyjaciółmi stworzył nowy ruch społeczny „Ku cywilizacji Miłości”, którego głównym zadaniem jest tworzenie tzw. wspólnot nadziei. Wspólnoty te łączą ze sobą przedstawicieli różnych środowisk, głównie z kręgów ludzi pracy. Wspólnoty te, zgodnie z założeniem inicjatorów, stawiały zawsze na poczesnym miejscu sprawy biednych i cierpiących. Zaowocowało to powstaniem Fundacji im. Brata Alberta, pierwszej tego typu w naszym kraju. Jej zadaniem jest pomoc osobom upośledzonym umysłowo. Pomoc ta prowadzona jest dwoma torami. Pierwszy z nich, to tworzenie schronisk albertyńskich dla tych niepełnosprawnych, którzy utracili swoich rodziców lub których rodzice ze względu na wiek i stan zdrowia są już nie zdolni do sprawowania opieki. Istotą tych schronisk jest prowadzenie pracy wychowawczej w oparciu o małe wspólnoty, które niepełnosprawnym mają zastąpić ich utracone rodziny. (ks. Tadeusz Isakowicz Zaleski).

Dyrektywa Unii Europejskiej nakazuje likwidację i zabrania wspierania specjalistycznych ośrodków dla niepełnosprawnych a Minister Edukacji Barbara Nowacka w przyspieszonym tempie wdraża projekt UE edukacji włączającej , którego celem jest zniszczenie zarówno ośrodków dla dzieci niepełnoprawnych jak i dzieci zdolnych do zdobycia wiedzy i kompetencji. Barbara Nowacka wraz z przedstawicielami mniejszości narodowych i ideologicznych zamienia kierunek „Ku cywilizacji Miłości” na kierunek „Ku cywilizacji Zagłady”. Zagłady  narodu i państwa polskiego.